เรื่องต่อๆ


เรื่องต่อๆ

เเละวันนี้ก่อนที่เราจะ พูดถึงการหลงป่าของพี่ทอม ผมจะยกอันตรายส่วนเล็กที่เรียกว่าไม่เล็กกันเลยที่เดียวนะครับ หลายคนเคยได้ยินมาบ้างเกี่ยวกับต่อหลุ่มเเละต่อหัวเสือ โหฟังชื่อก็ขนหัวลุกเลยนะครับ ผมได้ศึกษาข้อมูลจากหลายๆที่มาไว้ตรงนี้เพื่อที่จะให้พี่น้องที่เข้ามารับชมนี้จะได้ไม่เสียเวลาไปค้นข้อมูลมากมาย บางช่วงข้อมูลอาจหายไปบ้างเพราะไม่เจอผู้ใหญ่ที่ท่านมีความรู้เก่าเเก่เลย มีแต่ความรู้วิทยาศาสตร์ล้วนๆแต่ก็ไม่ถึงกับนั่งเทียนหรอกนะครับ 555+ ว่าเเล้วก็เริ่มกันเลยนะครับ เริ่มที่ ต่อหัวเสือเเละรายละเอียดกัน

               
       หน้าตาดุสมชื่อนะครับเจ้านี้  ชื่อ วิทยาศาสตร์คือ Vespa sp.

ข้อมูลทั่วไป

             เป็นแมลงที่อยู่ในอันดับ Hymenoptera  ต่อเป็นแมลงที่มีพิษจัดเป็นสัตว์ประเภท Omnivorous คือ เป็นแมลงที่กินสัตว์ เช่น ตัวอ่อนแมลงอื่น ซากสัตว์ เป็นอาหาร และยังจัดเป็นแมลงตัวห้ำ (Predator) อีกทั้งเป็นแมลงที่ดูดน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ ต่อหัวเสือมีหลายชนิด ทั้งชนิดที่อยู่ลำพัง หรืออยู่เป็นรวมกันเป็นแมลงสังคม (Social wasp) ส่วนต่อที่สร้างรังขนาดใหญ่มีหลายชนิด ส่วนใหญ่เป็นรูปทรงกลมใหญ่ มักอยู่ตามต้นไม้ใหญ่ เช่น ต่อหัวเสือ ต่อรัง ต่อขวด และต่อหลวง ต่อเป็นแมลงพบได้ทุกภาคของประเทศไทย ในประเทศไทย พบ 18 ชนิด
ต่อ ชนิดที่อยู่รวมกันเป็นแมลงสังคม มีการแบ่งวรรณะ ประกอบด้วยเพศผู้ ซึ่งต่อราชินีและต่องาน เป็นเพศเมีย  นักวิทยาศาสตร์พบว่า  ไข่ที่ได้รับการผสมจะเจริญเติบโตเป็นเพศเมีย ส่วนไข่ที่ไม่ได้รับการผสมเจริญเติบโตเป็นเพศผู้
ต่องาน มีหน้าที่หาอาหาร ป้องกันรัง ดูแลราชินี และตัวอ่อนภายในรัง
ต่อราชินีเป็นเพศเมียที่สามารถสืบพันธุ์ได้ ในรังต่อจะมีต่อราชินีที่เป็นแม่ 1 ตัว  จะพบต่อราชินีที่เป็นลูกอีกหลายตัว ส่วนใหญ่แล้วจะพบในช่วงฤดูกาลการผสมพันธุ์เพื่อสร้างรังใหม่
การป้องกันรังของ “ต่อหัวเสือ” พวกมันจะต่อยพร้อมกับการฉีดพิษ ต่อตัวที่ต่อยได้ ทุกตัวเป็นต่อเพศเมียเท่านั้นเพราะมีเหล็กใน ที่ถูกพัฒนามาจากอวัยวะในการวางไข่ การต่อยนอกจากเป็นการป้องกันตัว ป้องกันรังแล้วต่อบางชนิดยังสามารถใช้ในการล่าเหยื่อโดยการต่อยให้เหยื่อสลบก่อนจะคาบเหยื่อไปกินเป็นอาหารที่รังต่อไป

วงจรชีวิต

 การเจริญเติบโตของ ต่อ ตั้งแต่ตัวอ่อนซึ่งเป็นมีสภาพเป็นตัวหนอน (larva) ฟักออกมาจากไข่ ต้องผ่านระยะตัวหนอน หลายระยะ โดยตัวหนอนมีปากเป็นแบบกัด หนอนในระยะ สุดท้ายจะเริ่ม หยุดกินอาหารและเคลื่อนไหวน้อยลงเรียกหนอนในระยะนี้ว่า ระยะเตรียมเข้าดักแด้ (prepupa or pharate pupa)   จากนั้นจะเข้าดักแด้ (pupation) จนเป็นตัวเต็มวัยมีปีกบินได้นั้น จัดอยู่ในประเภทการลอกคราบ หรือการถอดรูปสมบูรณ์แบบ (holometabolous or complete metamorphosis)  การถอดรูปในลักษณะนี้มักพบได้ในกลุ่มแมลงที่มีวิวัฒนาการสูงวงจรชีวิตมีการพัฒนาการในระยะต่างๆ ที่สำคัญรวม 4 ระยะ คือ ระยะไข่  ระยะตัวอ่อน หรือ หนอน    ระยะดักแด้    ระยะตัวเต็มวัย

ลักษณะตัวเต็มวัยนี้สำคัญมากครับเป็นที่สังเกตุ

            ต่อหัวเสือ ลำตัวมีสีดำแต้มด้วยสีเหลือง หรืออาจมีสีน้ำตาล ท้องมีแถบสีส้มปนเหลืองเห็นได้ชัดเจน มีขนาดลำตัว 2.7 -3.50  เซนติเมตร มีปีกสีน้ำตาลบางใส 2 คู่ ปีกคู่หลังมีขนาดเล็กกว่าปีกคู่หน้ามาก มีเขี้ยวที่กางออกทางข้าง 2 ข้าง ต่อหัวเสือ เป็นแมลงนักล่าที่น่าเกรงขาม สีเหลืองของมันบ่งบอกถึงภัยอันตราย สีดำแทนความแข็งแกร่งอดทนต่อหัวเสือ
รังต่อหัวเสือ จะร้างราวช่วงเดือน ตุลาคม ถึง ธันวาคม เนื่องจากเมื่อนางพญาหมดอายุขัย และนางพญาใหม่ที่เกิดขึ้น จะออกหาคู่ และไปสร้างอาณาจักรของพวกมันเอง ทิ้งพี่ๆน้องๆของมันให้ผจญชะตากรรม จากสภาพที่ไร้ผู้ปกครอง ที่รอแต่จะแตกสลายไปในเวลาไม่นาน 
ญาติของมัน ต่อหัวเสือหลุม (V.tropica) มีพฤติกรรมนักล่าที่ดุดันกว่าต่อหัวเสือมาก  มักเข้าจู่โจมรังต่อหัวเสือบ้าน และ รังของแตน เพื่อล่าเอาตัวอ่อนไปเป็นอาหาร จนทำให้ต่อหัวเสือบ้าน และแตน แตกรัง ต้องทิ้งรังไปสร้างที่อยู่ใหม่ เรา จึงมักพบต่อหลุมบินอยู่บริเวณบ้านด้วยเช่นกัน

สามารถแบ่งการเป็นพิษจากตัวต่อได้เป็น 3 ลักษณะ ตามกลไกการเกิดพิษ คือ

1.   การเป็นพิษโดยตรง (direct toxicity) ของพิษต่อเนื้อเยื่อต่างๆทั้งที่เป็นเฉพาะที่ (local) และทั่วร่างกาย (systemic)
2.   ปฏิกิริยาภูมิต้านทาน (immunological reaction) เกิดจากการกระตุ้น mast cell , การสร้าง IgG , IgE ทำให้เกิด serum sickness และ anaphylaxis
3.   กลไกที่ยังไม่ทราบ เช่น การทำอันตรายต่อระบบ ประสาท , หลอดเลือดและไต 

การรักษาอาการพิษจากแมลงใน Order Hymenoptera (ผึ้ง  ต่อ  แตน)

เมื่อได้รับพิษให้ประคบด้วยน้ำแข็ง หรือให้ยาระงับอาการปวด ให้รับประทานยาแก้แพ้(Antihistamine) และ corticosteroid เพื่อลดอาการอักเสบและอาจให้ยาปฏิชีวนะเพื่อป้องกันการติดเชื้อแบคทีเรียแทรกซ้อนด้วยก็ได้ ในบางรายที่มีอาการรุนแรงให้รีบนำส่งโรงพยาบาลความรุนแรงของพิษนั้น จะผันแปรตามจำนวนแผลที่ถูกต่อย ปริมาณพิษที่ได้รับต่อน้ำหนักตัว อายุ และประวัติการแพ้
การรักษาเมื่อได้รับพิษจากแมลงกัดต่อย หากพิษไม่มีความรุนแรง เช่น มีอาการผื่นคัน มีตุ่มน้ำ เป็นจุดแดงๆ เล็กๆ หรือมีอาการคัน ก็อาจใช้สมุนไพรบรรเทาอาการได้ เช่น ขมิ้นชัน ตำลึง  ผักบุ้งทะเล พญายอ เสลดพังพอน
                
                              เจอรังเเบบนี้ก็เขาละครับพี่น้อง




ต่อหลุ่มคงไม่ทันเเล้วไว้เจอกัน โพสหน้านะครับ สวัสดีครับ ขอบคุณที่ติดตาม DANTE

ประสบการณ์หลงป่า ตอนที่ 1

จะทำอย่างไรเมื่อหลงป่า

การเดินป่านั้นอุปกรณ์เป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้คุณมีชีวิตรอดเมื่อต้องจำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ในสถานการต่างๆ ผมมี บทความที่น้าคนหนึ่งที่ได้เกิดการหลงป่า ขึ้นมาดูซิครับว่า เขาทำอย่างไรเมื่อต้องเจอในสถานการนี้ ท่านที่กำลังจะเดินทางเข้าป่า จำต้องอ่านไว้เพื่อจดจำเป็นบทเรียนเเละ เป็นหนทางรอดสำหรับน้าที่ผมยืม บทความมานี่ มีชื่อว่าน้าทอม ครับ 

แชร์ประสบการณ์หลงป่า เผื่อเกิดขึ้นกับเพื่อนๆ อาจพอช่วยเหลือได้ครับ
เมื่อปี พ.ศ. 2540 เคยหลงป่าใน จ.เพรชบุรี หลงอยู่ 11 คืน นึกว่าจะไม่รอดเสียแล้ว ที่รอดมาได้อาจเพราะประสบการณ์ที่ได้มาจากเมื่อครั้งเป็นทหาร และ การเตรียมตัวเตรียมอุปกรณ์ไว้รับสถานะการก็เป็นได้ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสติ และ กำลังใจ หากคุณหลงป่าเพียงลำพัง การสร้างกำลังใจให้กับตัวเองเป็นสิ่งสำคัญ เมื่อมีสติแล้วคุณต้องเริ่มสำรวจอุปกรณ์สิ่งของต่างๆที่คุณมีติดตัวมา ในกรณีของผม ผมโชคดีที่จะเตรียมพร้อมเสมอ จนบางทีเพื่อนๆว่าผมวิตกจริตเลยทีเดียว 
สิ่งของที่ผมมีในวันนั้น 
-
มีมีด 2 เล่ม พร้อมอุปกรณ์ดำรงค์ชีพ (ในรูปอุปกรณ์อาจไม่ครบหรือเหมือนกับวันที่ผมหลงป่า)
อุปกรณ์ที่ติดกับมีด
-
มีไฟแช็ค 
-
มีแท่งแม็กนีเซียมพร้อมหินไฟ
-
มีไฟฉาย
เพราะไฟมันช่วยเราได้หลายอย่างครับ เช่น ป้องกันสัตว์ ประกอบอาหาร เนื่องจากในป่านั้นมีแบตทีเรีย ปรสิต ที่ร่างกายเราไม่มีภูมิต้านทานเหมือนสัตว์ป่าเขา ดังนั้นอะไรที่เราต้องกินในป่าที่หาได้และไม่ใช้ผลมากรากไม้ควรทำให้สุกเสียก่อน เพราะหากคุณท้องร่วงในขณะที่คุณหลงป่าโอกาสที่จะรอดก็น้อยลงด้วย และไฟยังเป็นเพื่อนให้ความอุ่นใจในยามค่ำคืนในป่า เพราะในป่าตอนกลางคืนเป็นอะไรที่หน้ากลัวมากๆ เมื่อเราต้องอยู่ตัวคนเดียว
-
มีเลน สำหรับหากจำเป็นต้องจุดไฟด้วยพลังแสงอาทิตย์
-
มีเชือก ที่ใช้ทำใส้เทียน เพราะหากเราหลงป่านานจนจำเป็นต้องล่าเพื่อความอยู่รอด สัตว์ที่เราล่าได้ จะมีไขมันเราสามารถใช้ไขมันมาทำตะเกียงโดยใช้เชือกนี้ หรือใช้เชือกทำแร้วสำหรับดักสัตว์เล็กๆ ได้ ผมไม่นิยมใช้เชือกประเภทใยสังเคราะห์ 
-
มีใบมีด สำหรับทำหัวลูกศร 2 เล่มเผื่อใช้ในการทำหลาวสำหรับการล่า (โพสต่อไปจะทำให้ดูนะครับ เพราะผมได้ใช้เมื่อคราวที่หลงป่าและล่าได้ เป็นส่วนนึงของการที่รอดมาได้)
-
มีขอเบ็ดตกปลา 
-
มีสายเอ็น
-
มีด้าย + เข็มเย็บผ้า
-
มีลวดสายกีต้า (ใช้ทำบ่วงดักกระลอก)
-
มีถ่านไฟฉายสำรอง
-
มีกระดาษทรายน้ำ 2 เบอร์ แบบละเอียดน้อย กับ ละเอียดมาก ใช้สำหรับลับมีด
-
มีเทปกาวผ้า 
อุปกรณ์ที่สำคัญอื่นๆที่มี
-
กระติกน้ำสนาม สำคัญน้ำต้องเต็มไว้ก่อน ตอนไม่เกิดสถานะการผมดืมจากขวดที่ซื้อมา จะไม่แตะน้ำในกระติกเลย เพราะน้ำเป็นสิ่งสำคัญลำดับแรกๆหากคุณหลงป่า ก้นกระติกที่เป็นอลูมิเนียมใช้เป็นหม้อต้มน้ำได้
-
มีหนังสติก + ลูกเหล็ก 6 มิลลิเมตร ประมาณ 20 - 30 เม็ด
-
มีเปลผ้า
-
เวชภัน ชุดทำแผล ยาสามัญ พกพา
-
ซุปเห็ด กับ ซุปข้าวโพดชนิดซอง ประมาณ 4-5 ซอง
เมื่อสำรวจอุปกรณ์สิ่งของที่เรามีแล้ว หากคุณไปเป็นหมู่ขณะ แล้วคุณหลงป่าอยู่คนเดียว สิ่งที่คุณควรทำคือการหาทำเลสำหรับตั้งแค้ม ก่อไฟเตรียมใบไม้สดไว้เพื่อใส่กองไฟให้เกิดควัน เพราะเพื่อนๆคุณ จะต้องตามหาหรือแจ้งเจ้าหน้าที่เข้าให้ความช่วยเหลือ และควันไฟสีขาว สามารถเห็นได้ไกลหลาย 10 ก.ม. อีกทั้งกลิ่นควันก็ไปได้ไกล หากมีนกหวีด คุณควรเป่าทุกๆ 15 นาที เพื่อถนอมแรงไว้ แบ่งน้ำในกระติก กำหนดการดืมเผื่อเซฟน้ำที่มีไว้ให้ใช้ได้นานที่สุด เมื่อน้ำคุณเหลือครึ่งกระติกคุณเตรียมหาแหล่งน้ำสำรองไว้ได้เลยลำดับแรกให้สำรวจบริเวณรอบๆว่ามีเถาวัลน้ำหรือไม่ (ลักษณะเถาวัลน้ำตามรูปภาพครับ)
แตกหากคุณเป็นพวกรักสันโดส ชอบลุยเดียวแบบผม ต้องทำใจครับเพราะการช่วยเหลืออาจไม่มา หรือมามันก็ช้าเกิน ช่วยตัวเองดีที่สุด ด้วยการหาแหล่งน้ำ ตามหุบเขา สังเกตุต้นไม้ที่ชอบน้ำหากมันขึ้นมาเป็นดงหมายถึงตรงนั้นต้องมีน้ำ เมื่อเจอน้ำให้เดินตามน้ำไปครับ ระวังให้สังเกตุรอยเท้า อุจาระสัตว์ด้วยนะครับ หากเดินไม่ระวัง ไม่สังเกตุรู้ตัวอีกทีอาจอยู่กลางโขลงช้างป่าเข้าจะแย่
ในการประทังชีวิตในยามหลงป่า วิธีคือ เราต้องเรียนแบบสัตว์ คือหากินทั้งวัน หากเจอซากไม้ล้ม นั้นและตู้กับข้าวชั้นยอดเลยที่เดียว หนอนไม้ หรือ ตัวอ่อนด่วง เป็นแหล่งพลังงานชั้นยอด รสชาติก็ไม่เลว (ตามรูป) เอาหูแนบฟังดูจะได้ยินเสียงกลอดแกลด นั้นแหละมันอยู่ตรงนั้นเลย ในการเดินทางในป่า เราควรหยุดเดินในเวลา 3 - 4 โมงเย็นเพื่อทำการตั้งแค้มเตรียมที่พัก เพราะในป่าความมืดมันจะมาเร็วมาก ในช่วงกลางคืนไม่ควรเดิน เพราะอันตรายมาก ไม่ว่าจากสัตว์ หรือหนทางเดินพลาดตกเขาหรือเท้าพลิกข้อเท้าแพง ขาแข้งหักมาละก็โอกาสรอดคงไม่เหลือ ในการตั้งแค้มทำที่พักไม่ควรเข้าใกล้แหล่งน้ำมากนัก เพราะเราอาจเป็นอาหารของยุง หรือไม่ก็เป็นมาเลเรีย ควรสำรวจรอยเท้าอุจาระของสัตว์ในบริเวณที่จะตั้งแค้มด้วย ตรวจดูตามต้นไม้ว่ามีรอยเล็บหรือรอยงา รอยเคี่ยวของสัตว์อยู่หรือไม่ หากมีก็ควรหลีกเลียงการตั้งแค้มไปหาทำเลใหม่ ก่อกองไฟสุมให้เกิดควันโดยใช้ใบไม้สดสักกอวางบนไฟให้เกิดควันเพื่อไล่แมงหรือยุง และเพื่อเป็นการบอกที่ตั้งเผื่อมีใครตามหาเราอยู่ อย่าลืมเป่านกหวีดทุกๆ 15 นาที
ส่วนรูปภาพอุปกรณ์ของน้าทอม ผมจะโพสในวันต่อไปพร้อมกับ เรื่องราวต่อจากนี้ครับ
ขอบคุณที่ติดตาม DANTE

ลุยป่าเเละการท่องเที่ยว

                                 เเนะนำการก่อนครับ

เวปนี้สร้างขึ้นเพื่อ บอกล่าเรื่องราวต่างๆที่คนในเมืองไม่ได้สัมผัสกลิ่นอายของป่าเเละธรรมชาติ
ผมจึงได้รวบรวมเรื่องเล่า รูปภาพเเละเหตุการที่จะทำให้คุณได้สัมผัสเเละรับรู้ถึงธรรมชาติที่สวยงาม
เเละหน้าหลงใหล เรื่องราวต่อไปนี้ผมได้ขอยืมมาจากท่านผู้รู้เเละผู้ประสบเหตุการโดยตรงบางเรื่องอาจเหนือธรรมชาติ น่าพิศวงก็ขอให้ท่านที่อ่านเเละติมตามเวปผมนี้ ใช้วิจารณญาณในการรับชมนะครับ

                                                          ด้วยความเคารพครับ กิตติศักดิ์ เเสงสี  ผู้จัดทำเวป